Mostrando entradas con la etiqueta islas canarias. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta islas canarias. Mostrar todas las entradas

sábado, 6 de junio de 2026

"La Llamada" en francés. Autor: Francisco Morales.

 

L'appel

Quand la vie vous joue un mauvais tour, rappelez-vous qu'elle est comme un jeu de dés : plus vous êtes préparé, meilleure sera votre chance.

Je m'appelle Carlos Pérez et je suis assistant administratif. Un jour, j'étais au bureau, comme tous les jours, quand mon portable s'est mis à vibrer. Intrigué, j'ai répondu. À l'autre bout du fil, on m'a demandé mon nom. J'ai confirmé mon identité, perplexe. On m'a dit que l'on m'appelait de la banque, que j'avais une dette de 3 000 euros et que je devais la régler immédiatement par carte.

J'ai répondu que j'avais un autre appel très important et j'ai demandé à ce qu'on me rappelle dans dix minutes. Au début, ils ont hésiter à vouloir me rappeler, mais ont fini par accepter quand j'ai dit que c'était ma mère, qui était à l'hôpital.

Dès que j'ai raccroché, j'ai appelé ma banque pour vérifier si j'avais bien une dette de 3 000 euros, et on m'a répondu que non. Je leur ai expliqué la situation et ils m'ont conseillé de me méfier des arnaques et de faire opposition à ma carte au cas où on tenterait de m'escroquer.

 Dix minutes passèrent sans que je reçoive d'appel. Ils avaient compris que je n'étais pas tombée dans le piège et ils n'avaient pas appelé de peur que j'aie alerté la police.

Pour une fois, le fait que ma mère m'ait raconté qu'une de ses cousines s'était faite avoir par une de ces arnaques, m'a été utile et m'a évité de tomber dans le même piège. Pour une fois, aller voir ma mère n'avait pas été une perte de temps, et recevoir son affection m'a fait beaucoup de bien.

 

Fin

Traduit ñar Hélène

Autor: Francisco Morales Domínguez

Copyright 2026.

"La llamada" en alemán. Autor Francisco Morales

 

Der Anruf

Wenn das Schicksal dir etwas Schlechtes bringt, sollte man daran denken: Das Leben ist wie ein Würfelspiel. Je besser man vorbereitet ist, desto größer ist die Chance, richtig zu reagieren. Ich heiße Carlos Pérez und arbeite als Büroangestellter. Eines Tages war ich wie immer im Büro, als mein Handy plötzlich vibrierte. Ich nahm den Anruf neugierig entgegen. Am anderen Ende fragte jemand nach meinem Namen. Ich bestätigte ihn, war aber etwas verwundert. Die Person sagte, sie rufe von der Bank an und ich hätte eine Schuld von 3000 Euro, die ich sofort mit meiner Karte bezahlen müsse. Ich antwortete, dass ich gerade ein wichtiges Gespräch habe und man mich bitte in zehn Minuten noch einmal anrufen soll. Zuerst wollten sie das nicht akzeptieren, aber ich sagte, dass es um meine Mutter im Krankenhaus geht. Danach stimmten sie zu. Ich habe sofort meine Bank angerufen und gefragt, ob ich wirklich 3000 Euro Schulden habe. Die Bank hat das klar verneint. Ich erzählte ihnen von dem Anruf, und sie warnten mich vor Betrugsversuchen. Außerdem rieten sie mir, meine Karte vorsichtshalber zu sperren. Nach zehn Minuten kam kein weiterer Anruf. Wahrscheinlich hatten sie gemerkt, dass ich nicht in die Falle getappt bin, und haben deshalb nicht noch einmal angerufen. Später wurde mir klar, dass es hilfreich war, dass meine Mutter mir einmal von einer ähnlichen Betrugsmasche erzählt hatte. Dadurch konnte ich ruhig bleiben und bin nicht darauf hereingefallen.

 

Traducido por Krys Lyn 

Autor: Francisco Morales Domínguez

Copyright 2026.

"La llamada" en italiano.

 

Titolo: LA CHIAMATA

Quando il destino ha un serbo per te una mossa sbagliata, devi tenere in mente che la vita è una partita a dadi: quanto più preparato sarai, migliore sarà la tua mossa. Mi chiamo Carlo Perez e lavoro in amministrazione. Un giorno ero in ufficio come gli altri giorni quando il mio telefono iniziò a vibrare. L'afferrai incuriosito. Dall'altra parte dell'apparecchio, chiesero il mio nome e io un po' stranito confermai loro la mia identità. Mi dissero che stavano chiamando dalla banca, che avevo un debito di 3000€ e che dovevo saldarlo immediatamente con la carta di credito. Risposi loro che avevo un'altra chiamata importante in linea e che dovevano chiamarmi dopo 10 minuti. Inizialmente sembravano riluttanti nel volermi richiamare, ma poi accettarono quando gli dissi che si trattava di mia madre che si trovava in ospedale. Non appena riattaccai, chiamai la mia banca e domandai loro se avevo un debito di 3000€ , ma mi dissero di no. Gli raccontai cosa mi era successo e loro mi dissero di stare attento alle truffe e che dovevo annullare la mia carta di credito in caso pensassero di derubarmi. Passarono i 10 minuti ma non ricevetti nessuna chiamata. Si erano resi conto che non ero caduto nella trappola e non chiamarono per paura che io avessi allertato la polizia. Una volta mia madre mi ha raccontò di una cugina sua che era caduta in una truffa come questa e ciò mi fu utile per non caderci anch'io. Per una volta visitare mia madre non era risultato invano, e ricevere il suo affetto mi aveva fatto tanto piacere.

 

Fine

Traducido por Elena Sacco.

Autor: Francisco Morales Domínguez

Copyright 2026.

sábado, 15 de noviembre de 2025

"La llamada" en inglés.

 Title: “The Call”

Author: Francisco Morales Domínguez

When fate deals you a cruel blow, remember that life is a game of dice: the more prepared you are, the better your roll. My name is Carlos Pérez, and I work as an office clerk. One day, I was at the office, like every other day, when my cell phone started vibrating. I answered it, intrigued. On the other end, they asked for my name. I confirmed my identity, puzzled. They told me I was being called from the bank, that I had a debt of 3,000 euros and had to pay it immediately with my card. I replied that I had another very important call on the line and asked them to call me back in ten minutes. At first, they seemed reluctant to call me back, but they agreed when I told them it was my mother, who was in the hospital. As soon as I hung up, I called my bank and asked if I had a debt of 3,000 euros, and they denied it. I told them what happened, and they warned me to be careful of scams and to cancel my card in case they were planning to defraud me.

Ten minutes passed, and I didn’t receive a call. They realized I hadn’t fallen for the scam and decided not to call in case I had alerted the police. For once, my mother telling me that one of her cousins ​​had fallen for one of these scams was helpful in preventing me from falling for it myself. For once, going to see my mother hadn’t been a waste of time, and receiving her affection was a great comfort.

 

The end.

Copyright 2025

La llamada

 Título: “La Llamada”.

Autor: Francisco Morales Domínguez

 

   Cuando el destino te tenga preparada una mala jugada, haz de tener en cuenta que la vida es una partida de dados: cuanto más preparado estés, mejor será tu jugada. Me llamo Carlos Pérez y trabajo de administrativo. Un día estaba en la oficina, como todos los días, cuando mi móvil empezó a vibrar. Lo cogí intrigado. Al otro lado del aparato preguntaron por mi nombre, afirmé mi identidad, extrañado. Me dijeron que me llamaban del banco, que tenía una deuda de 3000 euros y debía abonarla inmediatamente con la tarjeta. Les contesté que tenía otra llamada en línea muy importante y que me llamaran en diez minutos. En un principio parecían reacios a volverme a llamar, pero aceptaron cuando les dije que se trataba de mi madre que estaba en el hospital. Según colgué llamé a mi banco y les pregunté si tenía una deuda de 3000 euros, y ellos me lo negaron. Les conté lo que me pasó y me dijeron que tuviera cuidado con las estafas, que anulara mi tarjeta por si pensaban hacerme un fraude.

 Pasaron los diez minutos y no recibí ninguna llamada. Se habían percatado que no había caído en la trampa y no hicieron la llamada por si había alertado a la policía. Por una vez, que mi madre me hubiera contado que una prima suya había caído en una estafa de estas, me fue útil para no caer yo. Por una vez, ir a ver a mi madre no había caído en saco roto y recibir su cariño me sirvió de mucho agrado.

Fin

Copyright 2025

miércoles, 11 de junio de 2025

"La tortuga príncipe " de Francisco Morales en Húngaro.

 

    A teknős herceg

                A Császár Teknőc fia, aki nagyon barátságos és szeretetteljes volt, örökölte a teknősök királyságát. Egy nap megbetegedett, és a palotaorvos nem tudta, mi baja van. Nem tudott semmit arról a betegségről, amiben szenvedett a fiú. Minden egyes eltelt nappal egyre gyengébb lett. A Teknős Császár összehívta a királyság összes orvosát. Sokan gyűltek össze a palotában, akik orvosnak vallották magukat, de csak a Fattyú Teknős felelt meg a követelményeknek. A Fattyú teknős sok pénzért cserébe megváltást ígért, azt állítva, hogy van egy bájitala, ami megmentheti őt. A Fattyú Teknőc egy kocsinyi aranyrudat kért. A Császár Teknőc meglepődött, hogy egy orvos ennyi pénzt kér egy élet megmentéséért, ezért megitatta a Fattyú Teknőssel az általa készített főzetet. A Fattyú Teknős vonakodott és nem volt hajlandó meginni a főzetet. Ennek következményeként, a császár börtönbe küldte, ahol rácsokkal vették körül.

Egy nap a Bolond Teknős érkezett meg a palotába, kezében egy orvossággal a betegségre.

-          Mit kérsz, te cserébe Bolond Teknős? – kérdezték tőle

-          Munkát – válaszolt, a Bolond Teknős

-          Rendben, te Bolond Teknőc, ha meggyógyítod a fiamat, te leszel a palota orvosának segédje. Azonban meg kell innod a saját orvosságodat.

-          Megteszem. Azonnal elkészítem a főzetemet, és ellátom a beteget.

 

Bevette a gyógyszerét, de semmi sem történt vele, ezért beadták a beteg fiúnak. Néhány nap múlva a Teknőc császár fiának egészsége javult, és pár hét múlva teljesen meggyógyult. A császár felvette, és azt mondta neki, hogy nem lehet bolond az, aki megkap egy ilyen állást.

 

Vége

 Fordította: Katalin Szucs

Santa Cruz de Tenerife

11.06.2025

Copyright 2025.

"Me tomaron por sueco" de Francisco Morales en inglés.



Title: “They thought I was Swedish.”

       Marcus Gebler, a Swedish fishing enthusiast and a keen eater, traveled to Tenerife, as he had done before. He was staying in the coastal town of El Médano, his favorite spot on the island where the breeze blows freely. At dinner time, Marcus went with his wife to a beautiful restaurant. They noticed the menu didn’t have prices, but that didn’t stop them from enjoying a fresh “vieja” fish with wrinkly potatoes and green mojo sauce. When they saw the bill, Marcus was shocked: the “vieja” was very expensive. Marcus told the waiter to call the manager. The waiter did as Marcus asked angrily. Marcus took advantage of the waiter’s departure and pay with his credit card at the POS terminal what he thought the “vieja” was really worth of and left. The next day, they notified the owner of the incident, who decided to go to the police station, as he had Marcus’s card details, and planned to report him to the police. When the owner arrived at the police station, he told a police officer what he knew about the case, and the officer advised him not to file a complaint, as he was likely to lose. He would lose the case and have to pay for the Swedish’s trip to El Médano.

“But why?” the owner wondered.

“Because by law you must put the price of the fish on the menu. Why didn’t you?” the police officer asked.

“Because it’s fresh fish, and I don’t know the price.”

“Consider yourself paid. At least he paid you, because if he had wanted to, he would have walked away without paying.”

The owner felt defeated, but he learned his lesson: the menu is a law that no one should break, and no one should be above the law.

 

The end.

Author: Francisco Morales Domínguez.

Copyright 2025. 

"Me tomaron por sueco" de Francisco Morales. En español y chino

 

Título: ”Me tomaron por sueco”.

《他们把我当成了瑞典人》

       Marcus Gebler, un sueco aficionado a la pesca, además de buen comensal, había viajado a la isla de Tenerife como en otras ocasiones.

马库斯·盖布勒是一位瑞典钓鱼爱好者,也是一位美食,像往常一样,他前往特内里费岛旅行。

Se estaba quedando en el municipio de El Médano, su lugar preferido de la isla y donde la brisa corre libremente.

他这次住在埃尔梅达诺镇——他在岛上最喜欢的地方,那里海风自由吹拂。

 A la hora de cenar, Marcus fue con su esposa a un restaurante precioso.

晚饭时间,马库斯和妻子一起去了一家精致的餐厅。

Se percataron de que la carta no tenía precios, pero eso no les frenó para deleitarse con una vieja fresca con papas arrugadas y mojo verde.

他们注意到菜单上没有标价,但这并没有阻止他们享用一条新鲜的鲷鱼配皱皮土豆和青酱。

A la hora de pagar Marcus se llevó un susto: el elevado precio de la vieja.

当他们结账时,马库斯吓了一跳:那条鲷鱼的价格高得惊人。

Marcus le dijo al camarero que llamara al encargado.

他请服务员叫经理来。

El camarero, enfadado, hizo lo que pidió Marcus.

服务员很生气,但还是照做了。

Este aprovechó que el camarero se fue para pagar con su tarjeta de crédito en el TPV lo que creía que realmente valía la vieja y se marchó.

趁服务员离开时,马库斯在刷卡机上用信用卡支付了他认为这条鲷鱼应有的价格,然后就离开了。

Al día siguiente, le notificaron el hecho al dueño que decidió ir a comisaría, pues tenía los datos de la tarjeta de Marcus y pensaba denunciarlo a la policía.

第二天,餐厅老板得知了此事,决定去警察局报警,因为他掌握了马库斯的信用卡信息,打算举报他。

  Cuando el dueño llegó a comisaría le contó el caso a un policía conocido suyo y este le aconsejó que no pusiera la denuncia, pues tenía las de perder.

当老板来到警察局,把事情讲给一位熟识的警察听时,这位警察建议他不要报案,因为他很可能会输掉官司。

Lo más probable es que perdería el caso y tendría que pagar el viaje del sueco hasta El Médano.

最有可能的结果是:他不仅输了,还要为那位瑞典人支付往返埃尔梅达诺的旅行费用。

  –Pero ¿por qué? –se preguntó el dueño.

“但为什么?”老板疑惑地问。

  –Porque por ley tienes que poner en la carta el precio de los pescados. ¿Por qué no lo hiciste? –preguntó el policía.

“因为法律规定菜单上必须标明鱼的价格。你为什么没标?”警察反问。

  –Porque es pescado fresco y no sé el precio.

“因为是新鲜鱼,我也不知道价格。”

  –Date por pagado. Al menos te pagó porque si hubiera querido se va y no te paga.

“那你就当他已经付清了。至少他还付了点钱,要是他愿意,直接走人一分钱不给你也是可以的。”

El dueño se sintió derrotado pero aprendió la lección, la carta es una ley que nadie se debe saltar, y nadie debe estar por encima de la ley

老板感到有些挫败,但他从中学到了一课:菜单就是一部法律,谁也不能违反,也没有人能凌驾于法律之上。

 

Fin.

Autor: Francisco Morales Domínguez.

Copyright 2025.

viernes, 10 de enero de 2025

Las hamburguesas y los 50 euros al inglés.

 

Title: “The burgers and the 50 euros”

Author: Francisco Morales Domínguez.

In this life there are two types of people: those who command and those who obey. My mother was the one who commanded at home, although sometimes she did it wrong, however, you had to obey what she said. She told me to buy some burgers for lunch and gave me 50 euros.

“I want the change,” she said.

“Can I buy a lottery ticket?” I asked.

“You can do whatever you want with your money, but I want the change.”

I had a couple of euros, so, without further delay, like a good boy, I went to do my errands. I left home in November with a searing sun, I was wearing a swimsuit and a T-shirt. The swimsuit was a pair of shorts. I went to the burger place and ordered the food. As to not wait like a fool, I went to buy the lottery ticket. I had a good reason: there was a succulent jackpot. When I went to the tobacconist, I put my hand in my pocket and I had 50 euros. I bought the lottery ticket in hope of getting out of poverty. Halfway between the burger place and the tobacconist, I put my hand in my pocket again and I got a big surprise: where are the 50 euros? Alarmed, I put my hand in again, but I only have the lottery ticket. My God! What now? What do I say to my mother? The main thing at the moment was to act smartly and not lose my temper, so I retraced my steps. I saw people walking, going up and down. However, I did not give up on my mission, I walked like a secret agent in search of a fortune, of a sign that destiny would give me. I looked at every corner as I walked up the street on the way to the tobacconist. Suddenly, I saw a brown piece of paper on the ground. It was about to hit the road, so I ran excitedly, bent down and got the pleasant surprise that it was the 50 euros. Eureka! I couldn’t believe it. I was saved from the scolding my mother was going to give me. It was a lucky day within bad luck. Along this line, I bought a scratch card at the tobacconist’s, but I didn’t get anything out of it, just the 10 euros from the scratch card. I got rid of the 50 euros in case I lost them again. This time, when I came back home, I kept it in my hand. I went to the burger shop and, more relieved, I paid for the burgers. I headed home with the fright in my body still. When I got home, I told my mother about it nervously.

"Oh, my boy, sending you to do some errands is always an adventure. You could now scratch the card with your mother."

Well, at least the woman didn’t take it badly. I ate the burger, and the day tasted like one of thousands of anecdotes. It could have been worse, but I was able to think calmly and be intelligent. Regarding the lottery, someone won the jackpot and, as always, I only took the money out of my pocket.

The end.

Copyright 2024.

Las hamburguesas y los 50 euros al francés

 

Titre : « Des hamburgers et 50 euros »

Auteur : Francisco Morales Domínguez.

Droits d'auteur 2024.

 

Dans cette vie, il y a deux sortes de personnes : celles qui commandent et celles qui obéissent. Ma mère, à la maison, était celle qui commandait. Même si parfois elle le faisait mal, il fallait quand même respecter ce qu'elle avait dit. Elle m'a ordonné d'acheter des hamburgers pour le déjeuner et elle m'a donné 50

euros.

- "Je veux le retour", a-t-elle déclaré.

- Puis-je acheter un coupon de loterie? J'ai demandé.

- Tu peux faire ce que tu veux avec ton argent, mais je veux récupérer le mien!

J'avais quelques euros, alors, sans plus attendre, en bon enfant, je suis parti faire les courses. C'était novembre et je suis sorti de la maison avec un soleil qui faisait craquer les pierres, j'étais en maillot de bain et un t-shirt. Le maillot de bain était un short. Je suis passé devant le burger et j'ai passé la commande. Pour ne pas attendre comme un idiot, je suis allé acheté la loterie.

j'avais une bonne raison pour vouloir jouer à la loterie : il y avait une grosse cagnotte!

Quand je suis arrivé au bureau de tabac, j'ai mis la main dans ma poche et sentais les 50 euros. J'ai participé à cette loterie avec le grand espoir de sortir de la pauvreté.

A mi-chemin entre  le bureau de tabac et le magasin de hamburgers, je remets la main dans ma poche et à ma grande surprise, les 50 euros avaient disparu!

Je n'avais que la bonoloto!

Mon Dieu, et maintenant ? Qu'est-ce que je vais dire à ma mère?

L'essentiel pour le moment était d'agir intelligemment et de ne pas perdre mon sang-froid, alors je suis revenu sur mes pas. J'ai vu des gens marcher, monter et descendre.

Cependant, je n'ai pas abandonné ma mission, j'ai marché comme un agent secret à la recherche d'une fortune, d'un signe que le destin m'a donné. J'ai regardé chaque coin de rue en marchant vers le buraliste. Soudain, j'ai vu un papier marron sur le sol. J'étais sur le point de partir, alors j'ai couru avec enthousiasme, je me suis accroupi et j'ai eu l'agréable surprise de trouver les 50 euros. Eurêka! Je ne pouvais pas le croire! J'ai été sauvé de la colère de ma mère. C'était un jour de chance parmi la malchance. Alors, j'ai acheté un autre billet de loterie avec prix immédiat dans un bureau de tabac, mais je n'ai rien gagné, juste perdu les 10 euros qu'il m'a coûté. Je me suis débarrassé des 50 euros au cas où je les perdais de nouveau. Cette fois, j'ai gardé l'argent que j'avais dans ma main. Je suis allé  chercher les hamburgers et, plus soulagé, je les ai payés et je suis rentré chez moi avec la peur dans le corps. Quand je suis arrivé à la maison, j'ai tout raconté à ma mère.

-"Oh mon garçon, t'envoyer faire les courses est toute une aventure! Tu aurais pu attendre pour jouer avec moi à cette loterie. "

Bon, au final, ma mère ne l'a pas trop mal pris.

J'ai mangé le hamburger et j'ai gardé en souvenir ce jour comme une anecdote parmi des milliers d'autres. Cela aurait pu être pire . Cependant j'ai su penser froidement et être dégourdi. En ce qui concerne la loterie, une autre personne a gagné la succulente cagnotte et moi j'ai perdu de l'argent!

Copyright 2024.

Traducido por Helena Wagner.

sábado, 8 de junio de 2024

O cupom fiscal

 

Título: “O cupom fiscal”.

 

     Tinha presenteado a minha carinhosa amiga Marta pelo seu aniversário um vale presente da Women´ Secret, onde trabalha minha outra amiga, também carinhosa, Carlota. Ingenuamente guardei o cupom do vale presente na gaveta da minha cômoda. Uns dias depois, fui cortar o cabelo no salão da Marta em Santa Cruz e depois me encontrei com minha irmã para ir à Lefties no Carrefour comprar umas calças jeans. Comprei uma azul marinho e pedi outra azul celeste pela internet, a menina me disse que primeiro pagasse e que guardasse o cupom fiscal, o qual também guardei na gaveta da cômoda. Umas semanas depois, o meu antivírus ia vencer e minha irmã se ofereceu pra ir buscá-lo no Carrefour. Coincidentemente, recebi a mensagem do pedido da Lefties ao e-mail, assim que lhe pedi que também me trouxesse as calças. Meti a mão na gaveta e peguei o primeiro cupom fiscal que vi. Não pude acompanhá-la porque eu estava fazendo o estágio na recepção do hotel NH com minha colega Araceli. Duas horas depois, minha irmã me ligou dizendo que eu lhe havia dado o cupom do vale presente da Women´ Secret. Meu Deus! O quê que eu faço agora? O rapaz da Lefties disse à minha irmã que fizesse um print do QR code que estava no e-mail que a Lefties tinha me mandado e que lhe enviasse por Whatsapp. Assim o fiz com a ajuda da Araceli. Pela noite quando voltei do estágio, ali estava o pacote das calças. Quem ia me dizer que a falha humana seria suprida por saber usar a tecnologia.

 

Autor: Francisco Morales Domínguez.

Direitos Autorais 2024.

Traducido: Izabela Alves.

sábado, 13 de abril de 2024

El ticket.

 

Título: “El ticket”.

 

     Le había regalado a mi cariñosa amiga Marta por su cumpleaños una tarjeta de regalo de Women’secret, donde trabaja mi otra amiga, también cariñosa, Carlota. Inocente de mí guardé el ticket en el cajón de mi cómoda. Al cabo de los días, me corté el pelo en la peluquería de Marta en Santa Cruz y luego quedé con mi hermana para ir a Lefties en Carrefour a por unos vaqueros. Compré unos de color azul marino y pedí otros azul celeste por Internet, la chica me dijo que los pagara primero y guardara el ticket, el cual también guardé en el cajón de la cómoda. Pasadas unas semanas se me caducaba el antivirus y mi hermana se ofreció a buscarlo a Carrefour. Casualmente, me había llegado el mensaje del pedido de Lefties al correo electrónico, así que le pedí que si podía también traerme los vaqueros. Metí la mano en el cajón y el primer ticket que vi, cogí. No pude acompañarla porque tenía prácticas en la recepción del hotel NH con mi compañera Araceli. Al par de horas, recibí una llamada de mi hermana diciéndome que le había dado el ticket de Women’secret. ¡Dios mío¡, ¿ahora qué hago? El chico de Lefties le dijo a mi hermana que hiciera un pantallazo al código QR del correo electrónico que me había mandado Lefties y que se lo enviara por Whatsapp. Así hice con la ayuda de Araceli. Por la noche cuando vine de la recepción estaba el paquete de los vaqueros. Mira por dónde, el error humano lo suple el saber usar la tecnología.

Autor: Francisco Morales Domínguez.

Copyright 2024.

sábado, 11 de febrero de 2023

My sadness

 

Title: "My sadness".

Autor: Francisco Morales Domínguez.

     We met when we were both unemployed, at that point my sadness disappeared. After that, he seemed so in love that I couldn't believe his feelings for me. We lived on a ferris wheel of happinnes, furthermore, we both got a job very quickly. I believed in him blindly as if I was an innocent girl. We went on vacation to a very long trip and it felt like a dream. We enjoyed our own paradise, it seemed that we had very little time to life. Consequently, we took a sick leave. I was as happy as a bird in its nest, however, he met another girl and broke up with me. He had no mercy on my pleas so I went back to work, but the company was displeased with me and they fired me. Although I returned to my sadness, feeling my loneliness while I was an unemployed girl, now I don't know what awaits for me anymore.

Traducido por Andrea Darias.

 

Copyright 2023.

Mi tristeza.

 

Título: “Mi tristeza”

Autor: Francisco Morales Domínguez.

    Nos conocimos cuando ambos estábamos desempleados y en ese momento desapareció mi tristeza. Tras ello, él parecía tan enamorado que no me podía creer sus sentimientos hacia mí.  Vivíamos como en una noria de felicidad, tanto era así que encontramos trabajo muy rápido. Creía en él ciegamente, como si fuera una niña inocente. Nos fuimos de vacaciones a un viaje muy largo, como si fuera un sueño. Disfrutaba del paraíso, parecía que teníamos muy poco tiempo por vivir. Por consiguiente, nos tomamos una baja por enfermedad. Estaba tan contenta como un pájaro en su nido, sin embargo, conoció a otra chica y me dejó. No tuvo compasión a mis súplicas así que volví al trabajo, pero la empresa estaba muy enfadada conmigo y me echaron. Aunque regresé a mi tristeza, sintiendo mi soledad mientras era una chica desempleada, ahora ya no sé lo que me espera.

 

Copyright 2023.

martes, 3 de enero de 2023

"No está todo perdido"

 

Título: ”No está todo perdido”

Autor: Francisco Morales Domínguez.

 

No está todo perdido.

Aún hay esperanza.

 

Permanece la fe

en la labranza,

donde crece el amor

a base de cariño

y donde afloran recuerdos

del pasado

en el presente

como lágrimas de la luna

que lloran por un amor

que no se ha vivido.

 

Han pasado los años

y yo sigo pensando

en aquella chica tan guapa

llena también de belleza interior.

 

Tenía que madurar,

esperar a que le dicte su corazón

a quién quiere de verdad.

Y no debe temer

el rechazo de su amado

pues la vida se vive a plazos

ante una pasión decidida.

 

Copyright 2023.

martes, 9 de febrero de 2021

Черепаха-Принц

 


Черепаха-Принц

Сын Черепахи-Короля, к слову, очень приятный и доброжелательный, должен был наследовать престол в Черепаховом Королевстве.

В один прекрасный день наследник неожиданно заболел, и придворный лекарь не знал, что с ним происходит; никогда раньше ему не приходилось сталкиваться с подобной болезнью. 

С каждым днем принцу становилось всё хуже, он слабел на глазах. Тогда король решил созвать Черепах-лекарей из всего королевства. Во дворце собрались разные знатоки, но среди всех лишь одна Черепаха оказалась настоящим лекарем. Её звали Черепаха-Бастарда-Хитрая. Сказав, что у неё есть лечебное снадобье, Бастарда пообещала спасти жизнь наследника, но попросила большую плату: целую телегу золотых слитков. Король очень удивился, как может лекарь просить такую большую плату за спасение жизни? Тогда правитель заставил Бастарду самой попробовать новое снадобье. Но Хитрая Черепаха неожиданно возразила и отказалась. Королю всё стало ясно, и он отправил Бастарду в тюрьму.

Шли дни, принц слабел, никто не знал, что делать. И вдруг в один солнечный день во дворец пришла Черепаха-Боба. В народе все звали её «Глупая», и поговаривали, что она поедает все на своем пути. Черепаха-Боба заявила, что знает рецепт лекарства от недуга принца.

- Что ты просишь за свою помощь, Боба?

- Я хочу работать здесь, быть лекарем в вашем королевстве.

- Так и быть, сели ты сможешь вылечить моего сына, я сделаю тебя помощницей придворного лекаря. Но ты первая попробуешь свое лекарство прежде, чем напоить моего сына.

- Конечно, сначала я все выпью сама - ответила Боба. - Сейчас я приготовлю отвар и исцелю принца.

Черепаха-Боба сварила лекарство и выпила его первая. Затем напоила отваром принца. Прошла пара дней, и наследник наконец стал чувствовать себя лучше, а уже через несколько недель полностью излечился.

После этого Король принял Бобу в помощники придворного лекаря и заявил, что она больше не может считаться Черепахой-Глупой, раз уж смогла вылечить необъяснимый недуг принца.  

Конец.

 

Traducido por: Ekaterina Novikova

Copyright 2021

domingo, 24 de mayo de 2020

A friend inside me


Título: “A Friend Inside Me”

Autor: Pooja Barman.

Oh my friend, you are so great.
Oh my friend, I need your help.
Oh my friend, give me some advise.
Oh my friend, I want to talk to you.
I know you can´t speak,
 but you are still with me and I can feel your words. 
Oh my friend, you are so honest.
I can trust in you.
Oh my friend, you are so gorgeous.
My dear friend, you promise me that you will  never leave me,
whenever I need you I come to you.
Standing in front of a mirror,
I can see you,
we are equal, we are One.
Oh, my friend, together we are One.

Copyright 2020.

jueves, 21 de mayo de 2020

Die Prinz Schildkröte

Die Prinz Schildkröte

      Der Sohn der Kaiserschildkröte, der sehr sympatisch und herzlich war, würde das Königreich der Schildkröten erben. Eines Tages wurde er krank und der königliche Hofarzt wusste nicht was mit ihn geschah; er wusste nicht welche Krankheit ihn befallen hatte. Er wurde von Tag zu Tag schwächer. Die Kaiserschildkröte machte in seinem Reich eine Berufung an alle Ärzte. Im Palast versammelten sich viele Ärzte, aber nur die Bastardschildkröte hatte die Requisiten dafür. Die Bastardschildkröte versprach die Heilung gegen viel Geld, er behauptete einen Trank zu haben der ihm retten würde. Die Bastardschildkröte verlangte dafür einen Wagen mit Goldbarren. Der Kaiserschildkröte schien es unverständlich, dass der Arzt so viel Geld für die Rettung eines lebens wollte und deswegen befahl er dem Arzt seinen selbstzubereiteten Trank zu probieren. Die Bastardschildkröte hat sich dazu geweigert und es nicht getrunken. Deswegen schickte die Kaiserschildkröte ihn in eine Zelle hinter Gittern. 
       Eines Tages kam die dumme Karettschildkröte in den Palast mit einer Heilung gegen die Krankheit. 
              -,,Was verlangst du dafür dumme Karettschildkröte?”
               -,,Eine Arbeit.”
                -,,In Ordnung, wenn du mienen Sohn heilst, dann nenne ich dich Helfer meines Hofarzt.”
                -,,Du wirst deinen eigenen Trank einnehmen.”
                -,,Das tuhe ich, sofort bereite ich den Trank zu und werde den Pazienten behandeln.”
      Er nahn seine Medizin ein und es passierte ihm nichts, anschließend gab er  sie dem kranken Sohn. Schon nach einigen Tagen verbesserte sich die Gesundheit des Sohnes der Kaiserschildkröte und nach einigen Wochen war er vollständig geheilt. Die Kaiserschildkröte gab ihm die versprochene Stelle und behauptete er sei kein wenig dumm wenn er sich die Arbeit verdient hat.

                                                             ENDE

Traducción: Karin Pérez von Thun

miércoles, 10 de julio de 2019

"Notas de canción de amor en un vagón de tren".


Título:”Notas de canción de amor en un vagón de tren”.


       Nunca la olvidaré, sus palabras sonaban a la melodía más bailable del Jazz. Tenía el encanto de la música en sus venas y sus ojos eran dos focos de ritmo que iluminaba la noche. Si la mirabas fijamente podrías caer deslumbrado ante su cuerpo embriagador. Su larga melena morena y su peinado cautivó al viento con suaves movimientos mientras cantaba y bailaba. Cuando la vi por primera vez en el aquel concierto en Madrid, mi instinto me dijo que no sería la última. Yo era su saxofonista y estaba en aquel evento cubriendo la baja del componente de su grupo. El recital fue todo un éxito y los fans le pedían que no dejara de cantar. El público estaba conquistado y no era por mi música sino por su voz.
       En el backstage, ella se me acercó y la conversación fue tan agradable como la copa que bebía, recuerdo que era un vino que me llegó a la sangre, sus palabras al corazón y en ese momento mi alma se le entregó. Sentí en mis adentros algo muy fuerte cuando me miraba. Fue el momento en que la miré a los ojos y ella me respondió con una sonrisa. Tuve la mala fortuna que la reclamaba su agente para una entrevista correspondiente al concierto. Ella se fue a despedir con un beso en la mejilla pero como no alcanzaba me agarró del brazo con suavidad y tiró de mí con ganas de darme el beso. Al sentir sus labios me contagié de su deseo y le devolví el beso en la otra mejilla sintiendo su tersa piel de su bello rostro.
       Varias semanas después, iba a un ensayo con el saxofón y vi el poster de su concierto en vivo en Madrid que estaba en una tienda de discos. Lo vendían en DVD. Me sentí emocionado al oír en la tienda la voz de ella acompañada de mi música. Compré el DVD y me dirigí a verlo en mi casa. Inesperadamente recibí la llamada de mi amigo Horacio. Quería que lo acompañara a la estación de Atocha, no me explicó bien el problema por teléfono, así que decidí acudir al encuentro en la estación. Cuando llegué, vi a Horacio y me contó que había conseguido entradas para ver el Festival de Jazz de San Sebastián. Al verme con el saxo se alegró. No entendí su pensamiento pero hubo algo que me animó en la conversación, me había dicho que había visto entrar en la zona vip a una cantante de Jazz. Enseguida me mostré intrigado y mis esperanzas se vieron realizadas al ver como Horacio sacó su móvil y me enseñó una foto de ella. La misma Laura Martín. En ese momento, ella salió de la zona vip y nos vio. Se dirigió hacia nosotros y el bueno de Horacio se quedó perplejo. Ella me saludó con el brazo mientras venía caminando. Cuando se aproximó me dio un beso que me hizo vibrar. Todavía se acordaba de mi nombre y le presenté a mi amigo Horacio que no lo conocía. Ella estaba alegre y nos preguntó si íbamos a tocar en el festival de San Sebastián. Yo le dije que ya me gustaría y ella nos animó a ir. En sus ojos vi que estaba esperando mi decisión positiva y yo no me pude negar. La música empezaba hacerme sonar una brillante melodía cuando ella me dijo de volver a tocar con el grupo. Le dije que me gustaría mucho, pero sólo fui  contratado para aquel concierto en Madrid. Ella me contestó que el saxofonista se había puesto malo de gripe y que sólo tenía que hacer una llamada para que volviera a trabajar. No me lo pensé dos veces y accedí al evento. Me había embarcado con ella y su grupo a un concierto en San Sebastian. El tren dio la última llamada a los pasajeros a la ciudad de Donostia y yo iba en el convoy. Una vez dentro nos apoltronamos en un lugar donde el relax fuera necesario para tan largo viaje.El grupo tenía literas para dormir pero ella prefirió quedarse a hablar conmigo. Se sentó en la ventanilla y poco a poco se fue cansando eligiendo mi hombro para descansar. Según pasó la noche yo soñé despierto, caí en profundo limbo donde estaba a solas con ella y de la multitud se me acercaba para buscarme. No sé que me decía ni yo lo que le respondía pero me cogía de la mano con delicadeza como sabía hacerlo una mujer enamorada. En ese sueño había mucha gente y ella era admirada y deseada por el público asistente. Desperté de mi insomnio y su agente me dio órdenes para el concierto que fue un acierto pues cuando toqué hubo un productor que me quiso contratar para su orquesta. Ella me dijo que no perdiera esa oportunidad pues vivir de tus sueños, es lo más bonito de la vida. Ante tan gentil consejo, ella y yo, sabíamos que sería difícil volver a vernos y que esa sería nuestra última noche. Teníamos toda la noche por delante y decidimos vivir como el último día de la vida. La llevé a cenar a un restaurante de la costa y nos comimos unas cocochas que nos supieron a mar. Paseamos por la playa la concha y caminando descalzos por la arena. Las olas iban y venían y ella no se inmutaba a mojarse los pies. Sin embargo yo las esquivaba y ella le daba patadas al agua para que el frescor del mar salpicara mi cansado día. En una de esas se me acercó huyendo de una ola y la abracé besándola, el resto ya no lo puedo recordar  porque se lo dejo a mi memoria cuando la ponga a enfriar.
     Fui contratado por el grupo de música y estuve de gira con la satisfacción que nos contrataron para hacer una banda sonora de una película. La película fue un éxito y  conquistó el corazón de las taquillas. Fui recopilando noticias de Laura y ella había sido actriz en una película. También hizo promoción de su película y casualmente nos encontramos en el Festival de Cine de Venecia. Ella en medio de una fiesta vino a dar conmigo y se me acercó con la intriga en su mirada preguntándome:
  --¿De Cannes?
  --De San Sebastián –le contesté.
    En ese momento la intriga desapareció de su mirada y me cogió de la mano como sabe hacerlo una mujer enamorada.
                                                    Fin.
Copyright 2013-

lunes, 15 de octubre de 2018

El reloj

          El viejo Alfredo llegó a la conclusión de que había llegado su hora. Eligió a su nieto Andrés para darle su legado, consistente en un reloj mágico. Varias veces había hablado con él de este asunto y al chiquillo le había encantado la idea de tener un reloj con el cual podría viajar por todo el tiempo.
—Toma, Andrés, con tan solo mover las manecillas viajarás por el tiempo.
—Gracias, abuelo, puedo ponerlo en práctica.
—Sí, a la hora de comer. Tú solo tienes que responder a unas preguntas.
A la hora de comer, Andrés se sentó con sus padres. Se fue a servir y su padre le gritó:
—No seas glotón y espera a que los demás se sirvan. —Al rato le preguntó —: ¿Cómo te va con las chicas?
—Estoy saliendo con Laura.
—Esa es una puta. Sal con Tania —respondió su padre.
—¿Qué piensas estudiar? —preguntó su hermano.
—Biología.
—Para que te mueras de hambre, estudia empresariales —respondió su hermano.
—¿Qué película has visto? —preguntó su madre.
—La guerra de las galaxias
—Esa película es comercial, ve Sunset Boulevard.

Andrés cogió su reloj y le dio a las manecillas. En un instante volvió a sentarse en la mesa.
—No esperes a que te sirva tu madre que no es una criada —dijo su hermano y le preguntó—. ¿Cómo te va con las chicas?
—Estoy saliendo con Tania.
—Tania es una estrecha. Sal con Raquel —contestó su hermano.
—¿Qué piensas estudiar? —preguntó su madre.
—Empresariales.
—Qué codicioso, siempre pensando en el dinero. Estudia Medicina.
—¿Qué película has visto? —preguntó su padre.
—Sunset Boulevard.
—Esa película no dio dinero, ve Tiburón.
Andrés desconcertado cogió su reloj y le dio a las manecillas. En un instante se volvió a sentar a la mesa.
—¿Puedo servirme? —preguntó Andrés.
—Sí, puedes servirte.
—¿Cómo te va con las chicas? —preguntó su madre.
—¿Con quién quieres que salga? —le preguntó Andrés a su madre.
—Con Raquel.
—Saldré con Raquel —contestó Andrés.
—¿Qué piensas estudiar? —le preguntó su padre.
—¿Qué quieres que estudie?
—Medicina —contestó su padre.
—Estudiaré Medicina.
—¿Qué película has visto? —preguntó su hermano.
—¿Qué película quieres que vea?
—Tiburón.
—Veré Tiburón.
Andrés terminó de comer. Tenía la lección aprendida y se dirigió a ver a su abuelo para contársela. Su abuelo estaba escribiendo con su máquina de escribir en su despacho.
—Abuelo, todo es criticable y no te critican cuando haces lo que ellos quieren.
—Así es, quieres conocer a los grandes genios de la historia. ¿Quieres conocer el secreto de la vida? —preguntó su abuelo.
—Sí, abuelo.
—Entonces utiliza tu reloj y buen viaje.


Autor: Francisco Morales Domínguez

Copyright