Mostrando entradas con la etiqueta autor. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta autor. Mostrar todas las entradas

sábado, 10 de octubre de 2026

El hijo de Don Peter, en alemán. Autor: Francisco Morales

 

Titel: Der Sohn von Don Peter

 Autor: Francisco Morales Domínguez

  

Eines Tages bekam Don Peter einen großen Schrecken wegen eines seiner Söhne, genauer gesagt wegen seines Sohnes Claudio. Claudio war gerade einmal zwölf Jahre alt, während Don Peter ein 50-jähriger alter Seemann war.

Der Junge sagte ganz ruhig zu seinem Vater, dass er nicht mehr zur Schule gehen wolle. Don Peter nahm das zunächst mit Humor und beschloss, die Sache anders anzugehen:

- Kein Problem - sagte Don Peter. - Aber dann gehst du ins Internat. Hier kannst du nicht einfach zu Hause bleiben und nichts tun.

Claudio dachte kurz nach.

- Das macht mir nichts aus - sagte er.

- Na gut. Dann pack deine Sachen in eine Tasche, und am Samstag gehen wir zu Don Julián, damit er dich aufnimmt.

Es war Mittwoch, und es schien, als würde der Samstag nie kommen. In der Zwischenzeit verabschiedete sich der Junge von seiner Mutter und seiner Schwester. Sie versuchten, ihm ins Gewissen zu reden und sagten ihm, er solle nicht verrückt sein, weiterlernen und die Schule abschließen. Danach könne er immer noch etwas machen, das ihm gefiel. Die Schule müsse schließlich jeder besuchen, und später könne jeder seinen eigenen Weg im Leben finden.

Dann kam endlich der Samstag. Gegen zehn Uhr morgens fuhren Don Peter, seine Frau, Claudio und seine Schwester mit dem Auto zum Internat.

Claudio war ganz still und sagte kein Wort. Er dachte die ganze Zeit nach.

Sie kamen auf einem Parkplatz an und stellten das Auto ab.

- Ich gehe jetzt zu Don Julián. Du kannst schon mal deine Tasche fertig machen.

Don Peter stieg ernst aus dem Auto. Doch sobald er um die Ecke gegangen war und niemand ihn mehr sehen konnte, ging er in die erste Bar, die er sah.

Ein Kellner kam zu ihm.

- Ein Bier, bitte, und dazu eine Käseplatte.

Don Peter genoss sein Bier und den Käse. Das Bier schmeckte ihm so gut, dass er es fast wie Wasser trank.

Als er fertig war, bezahlte er und ging zurück zum Auto. Wieder sah er sehr ernst aus und sagte zu Claudio:

- Ich habe alles mit Don Julián besprochen. Du bleibst im Internat. Sie werden uns sagen, wann wir dich besuchen können.

- Papa, ich werde lernen. Ich möchte doch nicht ins Internat.

- Na gut. Bist du dir sicher?

- Ja, Papa.

- In Ordnung. Morgen sage ich Don Julián, dass du deine Meinung geändert hast. Heute fahren wir an den Strand. Schließlich ist Samstag. Was meint ihr?

Die beiden Kinder von Don Peter freuten sich sehr darauf, an den Strand zu fahren. Für Claudio war es eine echte Erleichterung.

Don Peter hatte damit gezeigt, dass man als alter Seemann nicht nur Erfahrung, sondern auch ein bisschen Schlauheit und Durchhaltevermögen braucht, um Probleme zu lösen.

Sein Sohn hatte seine Lektion gelernt und beschlossen, weiter zur Schule zu gehen und sich eine gute Zukunft aufzubauen.

 

Ende.

Copyright 2026

Autor: Francisco Morales Domínguez

Traducido: Krys Lyn.

Los hijos de Don Peter, en francés. Autor : Francisco Morales.

 

Titre : "Le fils de Monsieur Peter"

Auteur : Francisco Morales Domínguez

Un jour, Don Peter eut une belle frayeur à cause de l'un de ses fils, Claudio pour être exact. Claudio avait 12 ans, un âge plein d'innocence, tandis que Don Peter était un vieux loup de mer de 50 ans. Le petit lui annonça tendrement qu'il voulait arrêter l'école. Don Peter prit la chose avec humour et décida de retourner la situation à son avantage :

— Pas de problème, dit Don Peter. Mais tu iras en internat ; tu ne peux pas rester ici à ne rien faire.

Le fils réfléchit un instant.

— Ça ne me dérange pas, dit Claudio.

— Alors prépare tes affaires dans un sac et, samedi, nous irons voir Don Julián pour qu'il t'admette.

Nous étions mercredi et l'on aurait dit que le samedi n'arriverait jamais. En attendant, le jeune garçon faisait ses adieux à sa mère et à sa sœur. Elles lui conseillèrent de ne pas faire de folies, de bien étudier, de finir l'école et de faire ensuite ce qui lui plaisait. L'école est une étape par laquelle tout le monde doit passer ; après quoi, chacun choisit sa propre voie dans la vie.

Le samedi arriva. Vers dix heures du matin, Don Peter, sa femme, Claudio et sa sœur prirent la route en voiture vers l'internat. Claudio gardait le silence ; il ne disait pas un mot. Il était plongé dans ses pensées. Ils arrivèrent sur un parking et garèrent la voiture.

— Je vais aller parler à Don Julián ; toi, tiens toi prêt!

Don Peter sortit de la voiture d'un air sérieux mais, une fois passé derrière le véhicule et hors de vue, il s'engouffra dans le premier bar venu. Un serveur le prit en charge :

— Une bière et un plateau de fromages, s'il vous plaît.

Don Peter savoura sa bière et son fromage en pensant à l'innocence de son fils ; la bière coulait toute seule, aussi facilement que de l'eau. Une fois terminé, il régla l'addition et quitta le bar. Il revint vers la voiture, le visage grave, et dit à Claudio :

— Tout est réglé avec Don Julián : tu vas être pensionnaire. On nous dira quand on pourra venir te voir.

— Papa, je vais étudier ; je ne veux plus aller en pension.

— Bon, tu es sûr ?

— Oui, papa.

— D'accord, demain je dirai à Don Julián que tu as changé d'avis. Aujourd'hui, on va à la plage, c'est samedi. Ça vous dit ?

 

Les deux enfants de Don Peter furent ravis d'aller à la plage ; pour Claudio, ce fut une véritable libération.

Entre-temps, Don Peter avait prouvé que pour être un loup de mer, il fallait faire preuve de ruse et de résilience face aux problèmes. Son fils en tira une leçon et décida d'étudier pour se bâtir un avenir.

Copyright 2026.

Autor: Francisco Morales Domínguez

Traducido: Helene Wagner.

martes, 15 de septiembre de 2026

El hijo de Don Peter. Autor: Francisco Morales.

 

Título: “El hijo de Don Peter”

Autor: Francisco Morales Domínguez.

 

            Hubo un día que Don Peter se llevó un gran susto por culpa de uno de sus hijos, su hijo Claudio para ser exactos. Claudio tenía 12 inocentes años, mientras que Don Peter era un lobo de mar de 50 años. El pequeño le dijo tiernamente que iba a dejar de estudiar. Don Peter se lo tomó con humor y decidió darle la vuelta a la tortilla:

  — No hay problema  — dijo Don Peter. — Pero te irás interno, aquí sin hacer nada no te puedes quedar.

El hijo se quedó pensando.

  — No me importa — dijo Claudio.

  — Pues prepara tus cosas en un bolso y el sábado vamos a ver a Don Julián para que te admita.

Era miércoles y daba la sensación que el sábado no iba a llegar nunca. Mientras, el pequeño muchacho estaba despidiéndose de su madre y su hermana. Ellas le aconsejaron que no fuera loco y que estudiara, que terminara el colegio y que luego hiciese algo que le gustara. El colegio es algo que todo el mundo tiene que hacer, ya después cada uno busca el camino que quiere en la vida.

Llegó el sábado, a eso de las diez de la mañana salieron Don Peter, su mujer, Claudio y su hermana en su utilitario camino al colegio interno. Claudio estaba callado, no decía ni una palabra. Pensaba y pensaba. Llegaron a un aparcamiento y aparcaron el coche.

  — Ahora voy a hablar con Don Julián, tú vete preparando el bolso.

Salió Don Peter del coche seriamente y cuando dobló la esquina del coche y nadie podía verle se metió en el primer bar que vio. Le atendió un camarero:

  —Me da una cerveza y me pone una tabla de queso.

Don Peter saboreó la cerveza y el queso con la inocencia de su hijo, le entraba la garimba como agua. Cuando terminó pagó la cuenta y salió del bar. Llegó al coche de nuevo con un semblante serio y le dijo a Claudio:

  —Ya está todo hablado con Don Julián: te quedas interno. Ya nos dirán cuando te venimos a ver.

  —Papá, voy a estudiar, ya no quiero ir interno.

  —Bueno, ¿estás seguro?

  —Sí, papá.

—Está bien, mañana le diré a Don Julián que cambiaste de decisión. Hoy nos vamos a la playa, que es sábado. ¿Les parece?

   Los dos hijos de Don Peter se pusieron muy contentos de ir a la playa, para Claudio fue una liberación. Mientras, Don Peter había demostrado que para ser lobo de mar se requiere astucia y resiliencia ante los problemas. Su retoño aprendió una lección y decidió estudiar y labrarse un porvenir.

 

Fin.

Copyright 2026

El hijo de Don Peter en Inglés. Autor: Francisco Morales

 

Title: “Mr. Peter’s Son”

Author: Francisco Morales Domínguez.

 

 

            One day, Mr. Peter had a real scare because of one of his children, his son Claudio, specifically. Claudio was an innocent twelve-year-old, while Mr. Peter was a fifty-year-old sea dog. The boy tenderly told him he was going to quit school. Mr. Peter took it in stride and decided to turn the tables:

“No problem,” said Mr. Peter. “But you’ll be going to boarding school, you can’t just stay here doing nothing.”

The boy thought it over.

“I don’t mind.” said Claudio.

“Well, pack your things in a bag, and on Saturday we’ll go see Mr. Julián to get you admitted.”

It was Wednesday, and it felt like Saturday would never arrive. Meanwhile, the young boy was saying goodbye to his mother and sister. They advised him not to do anything reckless and to study, the important thing was to finish school and then do something he enjoyed. School is something everyone has to go through; after that, everyone finds their own path in life.

Saturday arrived. Around ten in the morning, Mr. Peter, his wife, Claudio, and his sister set off in their family car toward the boarding school. Claudio was quiet; he didn’t say a word. He was deep in thought. They arrived at a parking lot and parked the car.

“I’m going to speak with Mr. Julián now; you get your bag ready.”

Mr. Peter stepped out of the car looking serious, once he rounded the corner of the vehicle and was out of sight, he ducked into the first bar he saw. A waiter served him:

“I’ll have a beer and a cheese platter.”

Mr. Peter savored the beer and cheese as if he were a child, the beer went down as easily as water. When he finished, he paid the bill and left the bar. He returned to the car with a serious expression and told Claudio:

“It’s all settled with Mr. Julián: you’re staying on as a boarder. They’ll let us know when we can come visit you.”

“Dad, I’m going to study, I don’t want to go to boarding school anymore.”

“Well, are you sure?”

“Yes, Dad.”

“All right, tomorrow I’ll tell Mr. Julián you’ve changed your mind. Today we’re going to the beach; it is Saturday, after all. How does that sound?”

Mr. Peter’s two children were delighted at the idea of ​​going to the beach; for Claudio, it felt like a weight had been lifted from his back. Meanwhile, Mr. Peter had shown that being a seasoned sailor requires cunning and resilience in the face of adversity. His son learned a valuable lesson and decided to study and build a future for himself.

 

The End.

 

domingo, 13 de septiembre de 2026

Una rosa por tus sentimientos de Francisco Morales

 

Título: “Una rosa por tus pensamientos”.

 

Una rosa por tus pensamientos

si hace falta y es necesario.

Un ramo por tus sentimientos

no sé qué tienes en el corazón.

No sé si es locura o pasión

pero creo que a esta altura

quiero que pienses en mí

como el primer día que te conocí.

No sé qué estás planeando

si venir a mí volando,

o saltar al mar navegando,

llegar a puerto es tu meta

como si es por aire con una cometa.

Propón una solución al problema

de esta distancia que nos atormenta,

quizás el oráculo te solucione el dilema.

Piensa que yo soy una persona

algunos me quieren y otros me odian,

Entonces elige bien tus sentimientos

pues yo siempre presiento

que el amor verdadero

es lo que busco y lo que siento.

 

Autor: Francisco Morales Domínguez

Copyright 2026

miércoles, 15 de julio de 2026

"La Llamada" en ruso. Autor: francisco Morales

 Звонок 


Когда судьба подкидывает тебе неприятный сюрприз, стоит помнить: жизнь - это как игра в кости. Чем лучше ты подготовлен, тем удачнее твой ход.

Меня зовут Карлос Перес, я работаю в административном отделе. Однажды я был в офисе, как обычно, и вдруг зазвонил телефон. Я немного настороженно взял трубку. На том конце провода назвали моё имя и я ответил, хотя уже чувствовал что-то странное.

Мне сказали, что звонят из банка, и что у меня якобы долг 3000 евро, который нужно срочно оплатить картой. Я ответил, что у меня на линии другой очень важный звонок и чтобы они перезвонили через десять минут. Сначала они не хотели перезванивать, но согласились, когда я сказал, что это моя мать, которая находится в больнице.

Как только я положил трубку, я сам позвонил в банк и спросил, правда ли у меня есть долг на 3000 евро. Они ответили мне, что никакого долга нет. Тогда я рассказал им, что произошло и мне посоветовали быть осторожнее с мошенниками и лучше на всякий случай заблокировать карту.


Прошло десять минут, но мне так никто и не перезвонил. Они поняли, что я не попался на уловку, и не стали звонить снова, опасаясь, что я мог уже предупредить полицию. Впервые мне действительно пригодилось то, что мама когда-то рассказывала, как её двоюродная сестра попалась на такую же схему. А тот самый визит к маме оказался совсем не напрасным и её забота принесла мне пользу.


Traducido por Krys Lyn 

Autor: Francisco Morales Domínguez

Copyright 2026.


jueves, 18 de junio de 2026

L'Argine De Daniela Targa

 

EL RENDABORDE                                                                                                     Daniela Targa

 

Un día me desperté más cansada de lo normal: había dormido poco y mal, y estaba nerviosa, sin saber por qué. Quizás era porque el perro del vecino había ladrado toda la noche. Dicen que los perros nunca ladran sin motivo, pero esa mañana tenía mis dudas. Ese día, mi paseo habitual fue en solitario: mi hermana se había ido a Milán y no regresaría hasta el día siguiente. Respiré el aire fresco y frío del amanecer de febrero, rodeada por el silencio y la oscuridad del descanso invernal. Me dirigí hacia el terraplén del gran río, donde mucha gente solía pasear. Caminé por Via della Torre, donde se alzaban cuatro majestuosos álamos, ahora desprovistos de ramas, pero que ofrecían una agradable sombra en los días de verano a quienes se sentaban en los bancos de abajo. La calle tomaba su nombre del monumento cercano. La torre databa del siglo XIII y era todo lo que quedaba de un castillo Este que la familia Morosini de Venecia transformó posteriormente en su villa.

La torre se erguía solitaria, tenuemente iluminada en la cima; permaneció inmóvil, sobreviviendo al intenso bombardeo del 20 de abril de 1945. Esa mañana al amanecer, nadie pasó, y decidí tomar mi ruta habitual a lo largo del terraplén del Adige. Cerca de la torre, sentí un escalofrío recorrerme y me giré asustado, pero no vi a nadie... "¿Qué diablos me pasa hoy?" me pregunté aún más nervioso. Subí al terraplén y, a pesar de la oscuridad, me quedé quieto, observando la corriente y los remolinos del río. Creo que posee un alma: ha fluido continuamente durante milenios, sin detenerse, y cualquiera que haya entrado en él varias veces nunca se ha sumergido en la misma agua; al igual que para el hombre que se levanta cada día, cada día nunca es igual. El agua fluye y ya sabe adónde ir, sin necesidad de pedir indicaciones, sin sentir la necesidad de cambiar de curso, sin necesidad de preocuparse por su aspecto o su estado de ánimo, si ha estado sucia o clara, si es turbulenta o plácida; No cambia ni siquiera cuando un alma atormentada decide usarla para acabar con su propia existencia. El agua acoge en sus brazos, acompaña y comprende en silencio, sin juzgar... El agua lleva consigo la historia de quienes habitaron sus orillas, acogió vidas destrozadas por la guerra, y es una presencia discreta, purificadora y, a veces, severa y punitiva.

Esa mañana, el río reflejaba mágicamente la luna llena, y sentí una paz profunda. De repente, otro escalofrío me recorrió el cuerpo, ¡otra vez! Grité con fastidio. Instintivamente, me giré bruscamente, y por el rabillo del ojo vi una presencia oscura, incierta, perturbadora y amenazante desaparecer tras mí, pero nunca se reveló... En ese instante, mi respiración se volvió superficial y dificultosa, sentí que mi corazón se aceleraba, no podía pensar con claridad, presentí algo terrible y me sentí en peligro. Di media vuelta y, angustiada, empecé a correr y correr, desandando mis pasos, corriendo tan rápido como pude. Mi punto de referencia era la torre, ¡oh sí, la torre!

Imponente, estable durante cientos de años, la única certeza inamovible en aquel momento de caos. El sudor me perlaba la frente. Jamás había corrido tanto. ¡No era atleta! ¡Ni siquiera había competido en los Juegos Olímpicos! Sentía que me moría, me faltaba el aire y las rodillas me flaqueaban... Mi meta era la torre, se convirtió en un punto de referencia, un faro para mí, como un marinero que la divisa a lo lejos durante una tormenta, enfrentando el peligro incluso cuando una parte de su mente contempla la posibilidad de morir...

Pero, al doblar la curva del río, aquella presencia que erróneamente creí haber sembrado reapareció...

Mil dudas me asaltaron, pero si había corrido como una loca, ¿Cómo era posible que aquella presencia siguiera allí? ¡Yo, que al superar mis límites creía haber desterrado mis miedos! ¿Pero seguían conmigo? ¿Quién era esa mujer que me perseguía? ¿Quién, con tanta malicia, quería aterrorizar a una mujer que tranquilamente salía a correr? ¿Alguien que quería el celular, que quería hacerme daño? ¡Una loca! ¿Una borracha que no regresó a casa y que había estado vagando desde la noche anterior? ¡Ese mismo día, cuando estaba sola! ¡Nunca estaba sola!… y corrí, corrí aún más rápido hacia la única luz que veía, hacia mi única salvación, mi única esperanza.

La esperanza, en ese momento, era mi virtud, y sentía que alimentaba mi coraje. Quería llegar a la torre como si fuera un premio, una recompensa por mis esfuerzos. Quería poner fin a mi angustia, como cristiano que ha vivido deshonestamente y se arrepiente, esperando con confianza la recompensa eterna de la luz divina. Sí, esperaba llegar pronto a la torre; con su concreción y su majestuosidad ancestral, me brindaría un refugio seguro. Corrí como un atleta hacia la meta, usando cada átomo de oxígeno disponible. De lo contrario, ¿Qué sentido tendría vivir si tirara la toalla de inmediato? Estaba completamente consciente, luchando, aterrorizado y angustiado, pero tenía que alcanzar mi meta final, mi objetivo. Solo pensaba en sobrevivir y corrí…

Fue en ese instante cuando me di cuenta de que solo oía mi propia respiración, mis pasos sobre la grava; ningún otro sonido de respiración ni los pasos de nadie más… Razoné conscientemente: si hubiera sido una persona, no podría haber volado a menos que fuera un fantasma, un zombi del cementerio cercano, un hombre lobo. Si hubiera sido un jabalí, un perro callejero grande, seguramente tampoco podría haber volado. ¿Pero qué era? Si había estado allí antes, ahora había desaparecido. ¿Un sueño? ¿Una alerta incomprensible? Era una situación surrealista, y noté que la falta de aire había desaparecido, mi ritmo cardíaco se ralentizó, mis músculos se relajaron, la descarga de adrenalina se desvaneció y caminé sintiéndome más ligero y libre que nunca. En pocos minutos, pasé del miedo intenso a la calma tan rápidamente que me sentí desorientado.

Con una extraña calma, avancé por la grava, como siempre, disfrutando de la brisa en mi rostro sonrojado. Me quité la chaqueta y busqué alivio tras el esfuerzo... y ya no me sentía sola. Alguien caminaba delante de mí. Alguien que me ofrecía su compañía, alguien que avanzaba a mi mismo ritmo constante, y se reveló como la entidad que minutos antes casi me había matado. Detrás de mí, una deslumbrante luna llena iluminaba lo que la oscuridad suele ocultar: aquello que toda una vida puede mantener oculto, pero que solo se aclara con el tiempo, se me apareció, y entonces comprendí.

La luna estaba allí, imperiosa, observándome, y aunque no brillara con luz propia, seguía rigiendo las mareas, representando la cúspide de la feminidad, y se me apareció como un misterio iluminador. Ella, fría y distante, evocaba soledad en mí, pero al mismo tiempo me hacía más consciente...

Ella, que antes había alimentado mis miedos, liberó mi lado oscuro de inseguridades. Entonces, ella me iluminó, me tranquilizó y me acompañó en mi camino, desinteresadamente.

¡Fue ella quien alimentó esa presencia inquietante! Esa entidad que aparece solo en presencia de algo superior. Una entidad hecha de la nada, sin una vida propia auténtica, en constante búsqueda de un yo que se ajuste a la multitud. Es esa entidad la que me ha agobiado emocionalmente con peligros inexistentes, y por ello, he estado en guardia, como un caballero con la espada desenvainada.

Lo que me perturbaba tan intensamente no era una entidad externa. De repente, me vino a la mente una cita de G. Faletti: «Intenta ser tú mismo y no tu sombra, o te irás sin saber qué es la vida».

En cierto punto llegué a la torre... Me detuve, y «eso» también se detuvo, silencioso, ciego, sordo.

Pero ya no lo veía como un peligro, lo veía solo como una parte de mí mismo que no quería mirar.

Y salió el sol.

Autora: Daniela Targa

Copyright .




Copyright.

sábado, 6 de junio de 2026

"La Llamada" en francés. Autor: Francisco Morales.

 

L'appel

Quand la vie vous joue un mauvais tour, rappelez-vous qu'elle est comme un jeu de dés : plus vous êtes préparé, meilleure sera votre chance.

Je m'appelle Carlos Pérez et je suis assistant administratif. Un jour, j'étais au bureau, comme tous les jours, quand mon portable s'est mis à vibrer. Intrigué, j'ai répondu. À l'autre bout du fil, on m'a demandé mon nom. J'ai confirmé mon identité, perplexe. On m'a dit que l'on m'appelait de la banque, que j'avais une dette de 3 000 euros et que je devais la régler immédiatement par carte.

J'ai répondu que j'avais un autre appel très important et j'ai demandé à ce qu'on me rappelle dans dix minutes. Au début, ils ont hésiter à vouloir me rappeler, mais ont fini par accepter quand j'ai dit que c'était ma mère, qui était à l'hôpital.

Dès que j'ai raccroché, j'ai appelé ma banque pour vérifier si j'avais bien une dette de 3 000 euros, et on m'a répondu que non. Je leur ai expliqué la situation et ils m'ont conseillé de me méfier des arnaques et de faire opposition à ma carte au cas où on tenterait de m'escroquer.

 Dix minutes passèrent sans que je reçoive d'appel. Ils avaient compris que je n'étais pas tombée dans le piège et ils n'avaient pas appelé de peur que j'aie alerté la police.

Pour une fois, le fait que ma mère m'ait raconté qu'une de ses cousines s'était faite avoir par une de ces arnaques, m'a été utile et m'a évité de tomber dans le même piège. Pour une fois, aller voir ma mère n'avait pas été une perte de temps, et recevoir son affection m'a fait beaucoup de bien.

 

Fin

Traduit ñar Hélène

Autor: Francisco Morales Domínguez

Copyright 2026.

"La llamada" en alemán. Autor Francisco Morales

 

Der Anruf

Wenn das Schicksal dir etwas Schlechtes bringt, sollte man daran denken: Das Leben ist wie ein Würfelspiel. Je besser man vorbereitet ist, desto größer ist die Chance, richtig zu reagieren. Ich heiße Carlos Pérez und arbeite als Büroangestellter. Eines Tages war ich wie immer im Büro, als mein Handy plötzlich vibrierte. Ich nahm den Anruf neugierig entgegen. Am anderen Ende fragte jemand nach meinem Namen. Ich bestätigte ihn, war aber etwas verwundert. Die Person sagte, sie rufe von der Bank an und ich hätte eine Schuld von 3000 Euro, die ich sofort mit meiner Karte bezahlen müsse. Ich antwortete, dass ich gerade ein wichtiges Gespräch habe und man mich bitte in zehn Minuten noch einmal anrufen soll. Zuerst wollten sie das nicht akzeptieren, aber ich sagte, dass es um meine Mutter im Krankenhaus geht. Danach stimmten sie zu. Ich habe sofort meine Bank angerufen und gefragt, ob ich wirklich 3000 Euro Schulden habe. Die Bank hat das klar verneint. Ich erzählte ihnen von dem Anruf, und sie warnten mich vor Betrugsversuchen. Außerdem rieten sie mir, meine Karte vorsichtshalber zu sperren. Nach zehn Minuten kam kein weiterer Anruf. Wahrscheinlich hatten sie gemerkt, dass ich nicht in die Falle getappt bin, und haben deshalb nicht noch einmal angerufen. Später wurde mir klar, dass es hilfreich war, dass meine Mutter mir einmal von einer ähnlichen Betrugsmasche erzählt hatte. Dadurch konnte ich ruhig bleiben und bin nicht darauf hereingefallen.

 

Traducido por Krys Lyn 

Autor: Francisco Morales Domínguez

Copyright 2026.

"La llamada" en italiano.

 

Titolo: LA CHIAMATA

Quando il destino ha un serbo per te una mossa sbagliata, devi tenere in mente che la vita è una partita a dadi: quanto più preparato sarai, migliore sarà la tua mossa. Mi chiamo Carlo Perez e lavoro in amministrazione. Un giorno ero in ufficio come gli altri giorni quando il mio telefono iniziò a vibrare. L'afferrai incuriosito. Dall'altra parte dell'apparecchio, chiesero il mio nome e io un po' stranito confermai loro la mia identità. Mi dissero che stavano chiamando dalla banca, che avevo un debito di 3000€ e che dovevo saldarlo immediatamente con la carta di credito. Risposi loro che avevo un'altra chiamata importante in linea e che dovevano chiamarmi dopo 10 minuti. Inizialmente sembravano riluttanti nel volermi richiamare, ma poi accettarono quando gli dissi che si trattava di mia madre che si trovava in ospedale. Non appena riattaccai, chiamai la mia banca e domandai loro se avevo un debito di 3000€ , ma mi dissero di no. Gli raccontai cosa mi era successo e loro mi dissero di stare attento alle truffe e che dovevo annullare la mia carta di credito in caso pensassero di derubarmi. Passarono i 10 minuti ma non ricevetti nessuna chiamata. Si erano resi conto che non ero caduto nella trappola e non chiamarono per paura che io avessi allertato la polizia. Una volta mia madre mi ha raccontò di una cugina sua che era caduta in una truffa come questa e ciò mi fu utile per non caderci anch'io. Per una volta visitare mia madre non era risultato invano, e ricevere il suo affetto mi aveva fatto tanto piacere.

 

Fine

Traducido por Elena Sacco.

Autor: Francisco Morales Domínguez

Copyright 2026.

lunes, 9 de marzo de 2026

"Lágrima de sangre" de Javier Hernández Velázquez.

                                Lágrima de sangre

                                                             

                                                                Lo malo de la pintura abstracta 

                                                                es que hay que molestarse

                                                                en leer el título de los cuadros

                                                                                                              Óscar Pin

Una gota de sangre en la nieve.

«La esperanza pintada, y las bellas ideas perdidas nacían sumidas en tu ausencia», se dijo. Nada detuvo a Kandinsky en su viaje abstracto hacia el frío. Sus planes se mantenían en secreto, sus intenciones eran impenetrables. Ella había vislumbrado una marca en su dedo. Ahora él pretendía enseñarle la escena del delito. Se encomendaba a la hipertrofia de su memoria eidética para recordar cualquier indicio de lo que había visto u oído en aquellos días. Incluso, aunque lo hubiera percibido una sola vez, y de forma fugaz. En general, los recuerdos eran menos claros y detallados que las percepciones, pero a veces una imagen memorizada en su mente era extrañamente completa en cada detalle.

Sentía aún el calor, la textura, y el aroma impregnado en las sábanas. Reflexionó con angustia durante unos instantes y arrojó la brocha con amarga desesperanza contra el lienzo a medio acabar. Luego se desplomó sobre la butaca y se restregó la cara con pintura. Deslizó sus dedos por los rizos de su cabello. Y presionó con fuerza su sien. Era consciente de que a los cuadros inacabados les esperaba un futuro incierto. Una mujer innombrable, observó la helada oscuridad de la obra. Adivinó la vida enterrada, y el

rastro que escupía la mirada de cristal de su amado, quebrada por dos disparos de hielo, certeros y cegadores. La sangre, inexacta y circular, acariciaba las bellas facciones de su rostro, y derretía la nieve en su caída. Sus labios musitaron una plegaria. Deseó que el cielo derramara leche, y el viento borrará, con un pañuelo azul, las machas rojas.

Escuchó pisadas alejándose en el olvido, y la llamarada del grito de un recién nacido. La memoria blanca delató la huella del crimen: una gota de sangre incandescente en el lienzo. Aquel fenómeno lo acompañaba desde la niñez. En el colegio, con frecuencia, era capaz de reconstruir una imagen de forma tan completa que incluso podía llegar a deletrear una página entera escrita en un idioma desconocido que apenas había visto durante unos momentos.

Los que tenían memoria eidética, como él, eran capaces de rebobinar los datos de sus percepciones visuales mediante sus recuerdos, y proyectarlos sobre la pantalla de un lienzo. Descubrió en el extremo del cuadro una inscripción. Soñó con aquel Kandinsky envuelto en un plástico que devorarían sus celos. Una mujer innombrable volaba hacia un tiempo en dónde el eco olvidó su nombre.

Una gota de sangre en la nieve.

Autor: Javier Hernández Velázquez.

Copyright.

Blutträne de Javier Hernández Velázquez

 


                                          Blutträne 


                                                           Das Problem mit abstrakter Malerei ist,                                                                                                         Dass man erst den Titel lesen muss,                                                                                                               um sie zu verstehen.

                                                           Oscar Pin

Ein Tropfen Blut im Schnee.

„Gemalte Hoffnung und verlorene schöne Gedanken entstanden und versanken zugleich in deiner Abwesenheit“, sagte er sich leise. Nichts konnte Wassily Kandinsky auf seiner abstrakten Reise in die Kälte aufhalten. Seine Pläne hielt er geheim, seine Absichten blieben undurchschaubar. Sie hatte eine Spur an seinem Finger bemerkt. Nun wollte er ihr den Tatort zeigen. Er klammerte sich an die ungewöhnliche Schärfe seines fotografischen Gedächtnisses. Jeder Hinweis konnte wichtig sein. Alles, was er in jenen Tagen gesehen oder gehört hatte, versuchte er sich einzuprägen, selbst flüchtige Eindrücke, selbst Dinge, die er nur ein einziges Mal wahrgenommen hatte. Meistens sind Erinnerungen weniger klar und weniger detailliert als unmittelbare Wahrnehmungen. Doch manchmal tauchte in seinem Kopf ein Bild auf, seltsam vollständig, bis ins kleinste Detail.
Sie spürte noch immer die Wärme, die Textur und den Duft, der in den Laken hing. Einen Augenblick lang verharrte sie in angstvollen Gedanken, dann schleuderte sie den Pinsel in bitterer Verzweiflung gegen die halbfertige Leinwand. Danach ließ sie sich in den Sessel fallen und rieb sich das Gesicht mit Farbe. Mit den Fingern fuhr sie durch die Locken ihres Haares. Dann presste sie sich fest die Hand an die Schläfe. Sie wusste, dass unvollendeten Bildern eine ungewisse Zukunft bevorstand. Eine namenlose Frau betrachtete die eisige Dunkelheit des Bildes. Sie erahnte das verborgene Leben und die Spur, die aus dem gläsernen Blick ihres Geliebten sprach, zerbrochen von zwei eiskalten, blendenden Schüssen. Das Blut, unregelmäßig und kreisförmig, strich über die schönen Züge seines
Gesichts und während es langsam hinabfloss, ließ es den Schnee schmelzen. Ihre Lippen murmelten ein Gebet. Sie wünschte sich, der Himmel möge Milch regnen lassen und der Wind die roten Flecken mit einem blauen Tuch fortwischen.
Sie hörte Schritte, die sich im Vergessen entfernten, und das Aufflammen des Schreis eines Neugeborenen. Die weiße Erinnerung enthüllte die Spur des Verbrechens: ein glühender Tropfen Blut auf der Leinwand. Dieses Phänomen begleitete ihn seit seiner Kindheit. Schon in der Schule war er häufig in der Lage, ein Bild so vollständig zu rekonstruieren, dass er sogar eine ganze Seite buchstabieren konnte, geschrieben in einer ihm unbekannten Sprache, die er nur für wenige Augenblicke gesehen hatte.
Menschen mit einem fotografischen Gedächtnis, wie er es besaß, konnten die Bilder ihrer visuellen Wahrnehmungen in der Erinnerung gewissermaßen zurückspulen und sie auf die Fläche einer Leinwand projizieren. Am Rand des Bildes entdeckte er eine Inschrift. Er träumte von jenem Wassily Kandinsky, eingehüllt in Plastik, das seine Eifersucht verschlingen würde. Eine namenlose Frau flog in eine Zeit, in der das Echo ihren Namen vergessen hatte.
Ein Tropfen Blut im Schnee.


autor: Javier Hernández Velázquez

Traducido por Krys Lyn

Copyryght

sábado, 15 de noviembre de 2025

"La llamada" en inglés.

 Title: “The Call”

Author: Francisco Morales Domínguez

When fate deals you a cruel blow, remember that life is a game of dice: the more prepared you are, the better your roll. My name is Carlos Pérez, and I work as an office clerk. One day, I was at the office, like every other day, when my cell phone started vibrating. I answered it, intrigued. On the other end, they asked for my name. I confirmed my identity, puzzled. They told me I was being called from the bank, that I had a debt of 3,000 euros and had to pay it immediately with my card. I replied that I had another very important call on the line and asked them to call me back in ten minutes. At first, they seemed reluctant to call me back, but they agreed when I told them it was my mother, who was in the hospital. As soon as I hung up, I called my bank and asked if I had a debt of 3,000 euros, and they denied it. I told them what happened, and they warned me to be careful of scams and to cancel my card in case they were planning to defraud me.

Ten minutes passed, and I didn’t receive a call. They realized I hadn’t fallen for the scam and decided not to call in case I had alerted the police. For once, my mother telling me that one of her cousins ​​had fallen for one of these scams was helpful in preventing me from falling for it myself. For once, going to see my mother hadn’t been a waste of time, and receiving her affection was a great comfort.

 

The end.

Copyright 2025

La llamada

 Título: “La Llamada”.

Autor: Francisco Morales Domínguez

 

   Cuando el destino te tenga preparada una mala jugada, haz de tener en cuenta que la vida es una partida de dados: cuanto más preparado estés, mejor será tu jugada. Me llamo Carlos Pérez y trabajo de administrativo. Un día estaba en la oficina, como todos los días, cuando mi móvil empezó a vibrar. Lo cogí intrigado. Al otro lado del aparato preguntaron por mi nombre, afirmé mi identidad, extrañado. Me dijeron que me llamaban del banco, que tenía una deuda de 3000 euros y debía abonarla inmediatamente con la tarjeta. Les contesté que tenía otra llamada en línea muy importante y que me llamaran en diez minutos. En un principio parecían reacios a volverme a llamar, pero aceptaron cuando les dije que se trataba de mi madre que estaba en el hospital. Según colgué llamé a mi banco y les pregunté si tenía una deuda de 3000 euros, y ellos me lo negaron. Les conté lo que me pasó y me dijeron que tuviera cuidado con las estafas, que anulara mi tarjeta por si pensaban hacerme un fraude.

 Pasaron los diez minutos y no recibí ninguna llamada. Se habían percatado que no había caído en la trampa y no hicieron la llamada por si había alertado a la policía. Por una vez, que mi madre me hubiera contado que una prima suya había caído en una estafa de estas, me fue útil para no caer yo. Por una vez, ir a ver a mi madre no había caído en saco roto y recibir su cariño me sirvió de mucho agrado.

Fin

Copyright 2025

miércoles, 11 de junio de 2025

"La tortuga príncipe " de Francisco Morales en Húngaro.

 

    A teknős herceg

                A Császár Teknőc fia, aki nagyon barátságos és szeretetteljes volt, örökölte a teknősök királyságát. Egy nap megbetegedett, és a palotaorvos nem tudta, mi baja van. Nem tudott semmit arról a betegségről, amiben szenvedett a fiú. Minden egyes eltelt nappal egyre gyengébb lett. A Teknős Császár összehívta a királyság összes orvosát. Sokan gyűltek össze a palotában, akik orvosnak vallották magukat, de csak a Fattyú Teknős felelt meg a követelményeknek. A Fattyú teknős sok pénzért cserébe megváltást ígért, azt állítva, hogy van egy bájitala, ami megmentheti őt. A Fattyú Teknőc egy kocsinyi aranyrudat kért. A Császár Teknőc meglepődött, hogy egy orvos ennyi pénzt kér egy élet megmentéséért, ezért megitatta a Fattyú Teknőssel az általa készített főzetet. A Fattyú Teknős vonakodott és nem volt hajlandó meginni a főzetet. Ennek következményeként, a császár börtönbe küldte, ahol rácsokkal vették körül.

Egy nap a Bolond Teknős érkezett meg a palotába, kezében egy orvossággal a betegségre.

-          Mit kérsz, te cserébe Bolond Teknős? – kérdezték tőle

-          Munkát – válaszolt, a Bolond Teknős

-          Rendben, te Bolond Teknőc, ha meggyógyítod a fiamat, te leszel a palota orvosának segédje. Azonban meg kell innod a saját orvosságodat.

-          Megteszem. Azonnal elkészítem a főzetemet, és ellátom a beteget.

 

Bevette a gyógyszerét, de semmi sem történt vele, ezért beadták a beteg fiúnak. Néhány nap múlva a Teknőc császár fiának egészsége javult, és pár hét múlva teljesen meggyógyult. A császár felvette, és azt mondta neki, hogy nem lehet bolond az, aki megkap egy ilyen állást.

 

Vége

 Fordította: Katalin Szucs

Santa Cruz de Tenerife

11.06.2025

Copyright 2025.

"Me tomaron por sueco" de Francisco Morales en inglés.



Title: “They thought I was Swedish.”

       Marcus Gebler, a Swedish fishing enthusiast and a keen eater, traveled to Tenerife, as he had done before. He was staying in the coastal town of El Médano, his favorite spot on the island where the breeze blows freely. At dinner time, Marcus went with his wife to a beautiful restaurant. They noticed the menu didn’t have prices, but that didn’t stop them from enjoying a fresh “vieja” fish with wrinkly potatoes and green mojo sauce. When they saw the bill, Marcus was shocked: the “vieja” was very expensive. Marcus told the waiter to call the manager. The waiter did as Marcus asked angrily. Marcus took advantage of the waiter’s departure and pay with his credit card at the POS terminal what he thought the “vieja” was really worth of and left. The next day, they notified the owner of the incident, who decided to go to the police station, as he had Marcus’s card details, and planned to report him to the police. When the owner arrived at the police station, he told a police officer what he knew about the case, and the officer advised him not to file a complaint, as he was likely to lose. He would lose the case and have to pay for the Swedish’s trip to El Médano.

“But why?” the owner wondered.

“Because by law you must put the price of the fish on the menu. Why didn’t you?” the police officer asked.

“Because it’s fresh fish, and I don’t know the price.”

“Consider yourself paid. At least he paid you, because if he had wanted to, he would have walked away without paying.”

The owner felt defeated, but he learned his lesson: the menu is a law that no one should break, and no one should be above the law.

 

The end.

Author: Francisco Morales Domínguez.

Copyright 2025. 

"Me tomaron por sueco" de Francisco Morales. En español y chino

 

Título: ”Me tomaron por sueco”.

《他们把我当成了瑞典人》

       Marcus Gebler, un sueco aficionado a la pesca, además de buen comensal, había viajado a la isla de Tenerife como en otras ocasiones.

马库斯·盖布勒是一位瑞典钓鱼爱好者,也是一位美食家,像往常一样,他前往特内里费岛旅行。

Se estaba quedando en el municipio de El Médano, su lugar preferido de la isla y donde la brisa corre libremente.

他这次住在埃尔梅达诺镇——他在岛上最喜欢的地方,那里海风自由吹拂。

 A la hora de cenar, Marcus fue con su esposa a un restaurante precioso.

晚饭时间,马库斯和妻子一起去了一家精致的餐厅。

Se percataron de que la carta no tenía precios, pero eso no les frenó para deleitarse con una vieja fresca con papas arrugadas y mojo verde.

他们注意到菜单上没有标价,但这并没有阻止他们享用一条新鲜的鲷鱼配皱皮土豆和青酱。

A la hora de pagar Marcus se llevó un susto: el elevado precio de la vieja.

当他们结账时,马库斯吓了一跳:那条鲷鱼的价格高得惊人。

Marcus le dijo al camarero que llamara al encargado.

他请服务员叫经理来。

El camarero, enfadado, hizo lo que pidió Marcus.

服务员很生气,但还是照做了。

Este aprovechó que el camarero se fue para pagar con su tarjeta de crédito en el TPV lo que creía que realmente valía la vieja y se marchó.

趁服务员离开时,马库斯在刷卡机上用信用卡支付了他认为这条鲷鱼应有的价格,然后就离开了。

Al día siguiente, le notificaron el hecho al dueño que decidió ir a comisaría, pues tenía los datos de la tarjeta de Marcus y pensaba denunciarlo a la policía.

第二天,餐厅老板得知了此事,决定去警察局报警,因为他掌握了马库斯的信用卡信息,打算举报他。

  Cuando el dueño llegó a comisaría le contó el caso a un policía conocido suyo y este le aconsejó que no pusiera la denuncia, pues tenía las de perder.

当老板来到警察局,把事情讲给一位熟识的警察听时,这位警察建议他不要报案,因为他很可能会输掉官司。

Lo más probable es que perdería el caso y tendría que pagar el viaje del sueco hasta El Médano.

最有可能的结果是:他不仅输了,还要为那位瑞典人支付往返埃尔梅达诺的旅行费用。

  –Pero ¿por qué? –se preguntó el dueño.

“但为什么?”老板疑惑地问。

  –Porque por ley tienes que poner en la carta el precio de los pescados. ¿Por qué no lo hiciste? –preguntó el policía.

“因为法律规定菜单上必须标明鱼的价格。你为什么没标?”警察反问。

  –Porque es pescado fresco y no sé el precio.

“因为是新鲜鱼,我也不知道价格。”

  –Date por pagado. Al menos te pagó porque si hubiera querido se va y no te paga.

“那你就当他已经付清了。至少他还付了点钱,要是他愿意,直接走人一分钱不给你也是可以的。”

El dueño se sintió derrotado pero aprendió la lección, la carta es una ley que nadie se debe saltar, y nadie debe estar por encima de la ley

老板感到有些挫败,但他从中学到了一课:菜单就是一部法律,谁也不能违反,也没有人能凌驾于法律之上。

 

Fin.

完

Autor: Francisco Morales Domínguez.

Copyright 2025.